Liczba osób przybywających do Polski przekracza liczbę dzieci, które się rodzą.

Polska stoi przed bezprecedensowym wyzwaniem. Od pewnego czasu nasza gospodarka rozwija się w tempie, za którym kompletnie nie nadąża przyrost naturalny. W efekcie pogłębiający się kryzys demograficzny w Polsce zmusza decydentów do poszukiwania szybkich i radykalnych rozwiązań. Zamiast tworzyć wieloletnie programy wsparcia dla młodych, władze postawiły na masowy import siły roboczej. Zjawisko to przestało być chwilową anomalią – stało się fundamentem naszego wzrostu gospodarczego i nową, cichą normą.

Fakty w pigułce

• W ubiegłym roku urzędy zatwierdziły niemal 323 tysiące wniosków o legalne zatrudnienie dla cudzoziemców.
• W tym samym okresie na świat przyszło zaledwie 252 tysiące dzieci.
• Różnica wynosi potężne 70 tysięcy na korzyść zagranicznych pracowników.
• Proces ten ma charakter stały i jest niezależny od opcji rządzącej – trend utrwala się nieprzerwanie od 2019 roku.

Rynek pracy na sterydach

Z biznesowego punktu widzenia sytuacja jest brutalnie klarowna. Rodzime firmy odczuwają potężny deficyt kadr. Kluczowe sektory, takie jak transport, medycyna czy szeroko pojęta budowlanka, funkcjonują obecnie na granicy wydolności. [LINK WEWNĘTRZNY] Bez natychmiastowego zastrzyku pracowników z innych państw, te gałęzie gospodarki czekałby niemal natychmiastowy paraliż, co pociągnęłoby za sobą załamanie rynków.

Pragmatyzm czy gaszenie pożarów?

Ściąganie ludzi z zagranicy pozwala utrzymać odpowiednie wskaźniki makroekonomiczne w najbliższych kwartałach. Taki model działania to najszybsza metoda na załatanie luk kadrowych. [LINK ZEWNĘTRZNY] Przedsiębiorcy dostają ręce do pracy, a machina rynkowa kręci się dalej bez większych zakłóceń, tworząc jednak iluzję stabilności.

Kryzys demograficzny w Polsce jako efekt zaniedbań

Tymczasem długofalowa perspektywa rysuje się w znacznie ciemniejszych barwach. Skupienie państwa na natychmiastowym ratowaniu PKB wygląda jak ciche przyznanie się do porażki w walce o odbudowę populacji. Tworzenie sprzyjającego środowiska do zakładania rodzin wymagałoby gigantycznych nakładów i trudnych reform – od zapewnienia realnej dostępności mieszkań, po gwarancję bezpieczeństwa finansowego dla młodych dorosłych.

Wspólnota kontra twarda ekonomia

Zamiast inwestować w przyszłość polskich rodzin, wybierana jest droga na skróty. Tracimy z oczu budowanie silnego społeczeństwa z myślą o kolejnych dekadach, redukując rolę państwa wyłącznie do dostarczyciela taniej siły roboczej i generatora zysków na tu i teraz.

[OBRAZ – Wykres: Urodzenia a imigracja zarobkowa] ALT: Wykres ilustrujący kryzys demograficzny w Polsce: porównanie spadającej liczby urodzeń z rosnącą liczbą wydanych pozwoleń na pracę dla obcokrajowców.

Obecny kierunek rodzi fundamentalne pytania o kształt naszego państwa w najbliższych latach. Czy kryzys demograficzny w Polsce da się jeszcze zatrzymać mądrą, wielotorową polityką prorodzinną? A może ostatecznie zaakceptowaliśmy fakt, że jedynym ratunkiem dla pędzącej gospodarki jest stały, masowy napływ migrantów zarobkowych? To dylemat, przed którym nie uciekniemy, a jego skutki odczuje już kolejne pokolenie.