Szwedzkie więzienie to miejsce, które w teorii powinno być symbolem bezpieczeństwa i porządku, ale rzeczywistość szokuje. Erla, 34-letnia strażniczka, postanowiła przerwać milczenie, ponieważ nie mogła dłużej patrzeć na patologie trawiące system. Kobieta ujawnia kulisy pracy, które są dalekie od profesjonalizmu. Jej relacja dotyczy przede wszystkim relacji damsko-męskich, które nigdy nie powinny mieć miejsca za kratami. Erla twierdzi, że jej koleżanki nawiązują romanse z więźniami, a temat ten jest rzadko poruszany otwarcie.

Szwedzkie więzienie i zakazane relacje

W zakładzie karnym granice między personelem a osadzonymi muszą być nienaruszalne. Jednak szwedzkie więzienie, w którym pracowała Erla, stało się miejscem łamania wszelkich zasad etycznych. Pracownice nie tylko wchodzą w emocjonalne i fizyczne związki z osadzonymi, ale także stają się ich posłańcami. Przekazują im informacje z zewnątrz, co bezpośrednio godzi w bezpieczeństwo całej placówki. Chociaż istnieją procedury, które mają temu zapobiegać, w praktyce są one martwe. Erla zauważa, że kadra zarządzająca często przymyka oko na te niepokojące sygnały, co tylko pogłębia problem.

Kultura milczenia wokół romansów

Najbardziej przerażający jest fakt, że o tych problemach się nie rozmawia, ponieważ stanowią one temat tabu. Wokół intymnych związków strażniczek z więźniami panuje ogromna kultura milczenia. Pracownicy widzą, co się dzieje, ale boją się reagować lub donosić na koleżanki. Taka postawa sprawia, że patologiczne zachowania stają się akceptowalną normą. Zamiast eliminować zagrożenie, personel udaje, że szwedzkie więzienie funkcjonuje bez zarzutu. To milczenie jest równie niebezpieczne, co sama przemoc ze strony osadzonych, ponieważ niszczy zaufanie wewnątrz zespołu.

Konsekwencje braku reakcji dla systemu

Brak reakcji na romanse prowadzi do korupcji oraz niebezpiecznych manipulacji. Więźniowie doskonale potrafią wykorzystać zaangażowanie emocjonalne strażniczek do własnych celów przestępczych. Dzięki temu zyskują niezasłużone przywileje lub dostęp do zabronionych przedmiotów. Erla podkreśla, że każde szwedzkie więzienie musi zmierzyć się z tym wstydliwym problemem, aby odzyskać kontrolę. Odejście Erli z pracy było podyktowane nie tylko strachem o własne życie. Był to również wyraz niezgody na moralny upadek systemu, w którym przyszło jej pracować.

Źródło: https://www.aftonbladet.se/